სიახლეები

Atinati · ოქტომბერი 16, 2026

დიმიტრი (დოდო) ალექსიძე

ხელოვანის ბედი განსაკუთრებული, საინტერესო და უცნაურია: აღსავსეა ძიებებით, პერიპეტიებით, ქარტეხილებით, აღმასვლებითა თუ დაღმასვლებით... რა თქმა უნდა, ყოველ ხელოვანს, ისევე როგორც ნებისმიერ ადამიანს, ინდივიდუალური ბედისწერა აქვს; მის მოღვაწეობას თან ახლავს აღმაფრენა, სიხარულიც და ტკივილიც. შემოქმედებაში ნიჭთან და პროფესიონალიზმთან ერთად გამართლებაც უმნიშვნელოვანესია. სათეატრო რეჟისორსა და პედაგოგს, დიმიტრი — დოდო (ასე ეძახდა ყველა) — ალექსიძეს, შეიძლება ითქვას, გაუმართლა, თუმცა მისი შემოქმედებითი გზა არ ყოფილა იოლი; თან სდევდა როგორც დიდი სიხარული, ისე დიდი, დაუმსახურებელი ტკივილიც.

Atinati · სექტემბერი 23, 2026

სეტის კარედი ხატი

სამნაწილიანი ხატები - ტრიპტიქები (სამკარედები), ქრისტიანული საეკლესიო გამოსახულებების განსაკუთრებულ კატეგორიას წარმოადგენს. ამ ტიპის ხატებზე მრავალი ფიგურისა და კომპოზიციის გამოსახვა არის შესაძლებელი, რაც კომპლექსური თეოლოგიური კონცეპტების ვიზუალიზაციის საშუალებას იძლევა. ე.წ. სეტის კარედი (ხატი ზემო სვანეთის მესტიის თემის, სეტის წმინდა გიორგის ეკლესიაში იყო დაბრძანებული), ამ ტიპის ხატების ერთ-ერთი თვალსაჩინო ნიმუშია.

Atinati · აგვისტო 20, 2026

ამირ კაკაბაძე - 1960-1970-იანი წლების ქართული ხელოვნების მოწინავე ფიგურა

ამირ კაკაბაძე მე-20 საუკუნის მეორე ნახევრის ქართული სამხატვრო სცენის ერთ-ერთი გამორჩეული ფიგურა იყო. ის დაიბადა 1941 წელს ცნობილი ქართველი მხატვრის დავით კაკაბაძის ოჯახში. მხატვარი იყო მისი დედაც - ეთერ ანდრონიკაშვილი- კაკაბაძისა.  ამიტომ, სულ ადრეული ასაკიდან, ხატვა მისთვის ბუნებრივ, საყვარელ საქმიანობად იქცა. ამირ კაკაბაძემ 1961 წელს დაამთავრა ი.ნიკოლაძის სახ. სამხატვრო სასწავლებლი და იმ წელსვე ჩააბარა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში, სადაც ჯერ ფერწერის ფაკულტეტის თეატრის მხატვრობის განყოფილებაზე ისწავლა (1967, ხელმძღვანელი ფ. ლაპიაშვილი) და შემდეგ ასპირანტურაში (1972).

Atinati · ოქტომბერი 9, 2026

ოთარ იოსელიანი- ობზერვაციული კინოს არქიტექტორი

ონლაინ პლატფორმების ეპოქაში, სადაც ავტორები მუდმივად ცდილობენ, თვალისმომჭრელი კონტენტით და სწრაფ ემოციურ ეფექტზე გათვლილი ამბებით წამებში დაიპყრონ ჩვენი ყურადღება, ოთარ იოსელიანის კინო სრულიად სხვა რიტმსა და გამოცდილებას გვთავაზობს. მისი ფილმები გვაჩვევს დაკვირვებას, შეყოვნებას, მოსმენასა და ერთი შეხედვით უმნიშვნელო დეტალებისთვის ყურადღების მიქცევას. იოსელიანი საინტერესო ამბებს ყოველდღიურობაში პოულობს: შემთხვევით შეხვედრებში, ჩვეულებრივ საუბრებში, ადამიანების მზერასა და დუმილში. მის ფილმებში ყოფითი წვრილმანები თანდათან იძენს მნიშვნელობას, ყოველდღიურობის ერთფეროვნებიდან კი იბადება დრამა, იუმორი და ცხოვრების აბსურდულობის განცდა.

Atinati · აგვისტო 20, 2026

ქართული ხორბლის გზა

„საქართველო ყოველთვის იყო და კვლავაც უნდა გახდეს პურის და ღვინის ქვეყანა....“

- საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქი ილია მეორე, 2006

ეს სიტყვები განსაკუთრებულად სიმბოლურად და ისტორიულ კონტექსტში გაჟღერდა 2025 წლის დეკემბერში, როდესაც UNESCO-მ „ქართული ხორბლის კულტურა: ტრადიციები და რიტუალები“ კაცობრიობის არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის წარმომადგენლობით ნუსხაში შეიტანა. გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა ნიუ-დელიში გამართულ მთავრობათაშორისი კომიტეტის მე-20 სესიაზე.

Atinati · აგვისტო 20, 2026

დავით (დუდა) გაბაშვილი

ფერმწერის, გრაფიკოსის, მოქანდაკის, პედაგოგის, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწისა და საქართველოს სახალხო მხატვრის, დავით დუდა გაბაშვილისადმი (1914-1995) მიძღვნილ გამოსათხოვარ წერილში ხელოვნების ისტორიკოსი, აკადემიკოსი ვახტანგ ბერიძე აღნიშნავდა, რომ იგი იყო აბსოლუტური, შეუმცდარი გემოვნებისა და დახვეწილობის, უმაღლესი მხატვრული კულტურისა და პროფესიონალიზმის შემოქმედი. ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი გოგი ხოშტარია კი ამბობს, რომ დავით გაბაშვილის ხელოვნება არ არის სათანადოდ დაფასებული, რადგან იგი არ იყო ორიენტირებული ზედაპირულ ეფექტებზე და მისი აღქმა მაყურებლისგან სპეციალურ, სიღრმისეულ მომზადებას მოითხოვს.

Atinati · აგვისტო 20, 2026

თემო მაჭავარიანი

70-იანი წლების საბჭოთა საქართველოში სოცრეალიზმის პროპაგანდისა და ცენზურის წნეხი საგრძნობლად შენელებული კი იყო, მაგრამ ნონკონფორმისტი მხატვრები სახელმწიფო შეღავათებით მაინც ვერ სარგებლობდნენ - მათთვის არც მსხვილი შეკვეთები არსებობდა, არც ავტომობილი, ბინა ან აგარაკი პარტიული სიებით, არც პერსონალური გამოფენის ან ფართო აღიარების იმედი. თავ-თავის სახელოსნოებში შეკეტილნი, ისინი ბელადების ხოტბაზე უარს ამბობდნენ, შემოქმედებით თავისუფლებას ინარჩუნებდნენ და სანახევროდ მშიერნი, ჭეშმარიტ ფერწერას ქმნიდნენ.

Atinati · აგვისტო 20, 2026

ალექსანდრე (შურა) ბანძელაძე

XX საუკუნის 50-იანი წლების მიწურულს, ახალგაზრდა შურა ბანძელაძეს (1927–1992), ფართო საზოგადოება თითქმის არ იცნობდა. ამიტომ ბევრმა არც იცოდა რომ ფერწერული პორტრეტი, რომელიც ფოტოს ნაცვლად, გალაკტიონის სამგლოვიარო პროცესიას  მთაწმინდის პანთეონისკენ (1959) მიუძღოდა სწორედ მისი დახატული იყო. სურათი რამდენიმე წლით ადრე, 1952 წელს შეიქმნა. 

Atinati · აგვისტო 20, 2026

ქართული მრავალხმიანობა : ისტორია, მნიშვნელობა და შედეგები

მანამ, სანამ ქართული კულტურის ერთ-ერთ ყველაზე დიდ აღიარებაზე მოგითხრობთ, ორიოდ სიტყვით გავიხსენოთ, როგორ გაჩნდა მსოფლიოში კულტურული მემკვიდრეობის ახალი ხედვა და როგორ ჩამოყალიბდა იგი თანამედროვე კონტექსტში.

Atinati · მაისი 8, 2026

ქართული ჭიდაობა — ეროვნული სპორტიდან მსოფლიო მემკვიდრეობამდე

2025 წლის ოქტომბერში თბილისმა ქართული ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატს უმასპინძლა. მსოფლიოს 25 ქვეყნის 100 სპორტსმენი ფალავნის წოდებისთვის იბრძოდა. ქვეყნების გეოგრაფია მრავალფეროვანი იყო: თურქეთი, საბერძნეთი, მონღოლეთი, ეგვიპტე, ბრაზილია, იაპონია, ირანი, ესტონეთი... ეროვნული სპორტის ზეიმი უჩვეულოდ საინტერესოდ დააგვირგვინა მასტერკლასმა, სადაც ქართველმა ფალავნებმა უცხოელ სპორტსმენებს ჭიდაობის ტრადიციული ილეთები და ტექნიკური თავისებურებები გააცნეს. ამ წარმატების უკან საუკუნეების გამოცდილება და კულტურული მეხსიერება დგას.

Atinati · აგვისტო 20, 2026

ღმრთისმშობლის ჭედური ხატები

საქართველოში ღმრთისმშობლის თაყვანისცემას მრავალსაუკუნოვანი ისტორია აქვს. დედაღვთისას, როგორც კაცობრიობის მეოხის მნიშვნელობას ემატებოდა საქართველოს დედაღვთისას წილხვდომილობის  იდეა.

Atinati · აგვისტო 20, 2026

ფიროსმანის ფერწერის იკონოგრაფია და მისი კავშირი ქართული ხელოვნების ტრადიციებთან

XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე მოღვაწე თვითნასწავლი მხატვრის, ნიკო ფიროსმანაშვილის ფერწერა ქართული კულტურული მემკვიდრეობის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ნაწილია. მისი შემოქმედება ერთი მხრივ, მხატვრის თვითნაბად ნიჭზე, მის ოსტატობასა და ინდივიდუალიზმზე მიუთითებს, მეორე მხრივ კი ზოგადქართული, ეროვნული ფორმათგანცდის ერთგვარ სიმბოლოსაც წარმოადგენს.

Atinati · აგვისტო 20, 2026

თამარა თუმანოვა - ბალეტის „შავი მარგალიტი“

თამარა თუმანოვას სიცოცხლის ბოლომდე ჰქონდა სურვილი საქართველოში ჩამოსულიყო, დედის სამშობლოში, რომლის გვარსაც სიცოცხლის ბოლომდე ატარებდა. უჩვეულო ვითარებაში დაიბადა: ევგენია თუმანიშვილი შორეულ ციმბირში, ვლადივოსტოკში მეუღლესთან, კავკასიის სამხედრო ოლქის ექიმთან კონსტანტინე ზახაროვასთან შესახვედრად მიდიოდა. თამარა მატარებლის ვაგონში 1919 წლის 2 მარტს გაჩნდა.

Atinati · აგვისტო 20, 2026

გიგო გაბაშვილი

გიორგი - გიგო გაბაშვილი (1862-1936) ქართული აკადემიური სკოლისა და დაზგური მხატვრობის ერთ-ერთი ფუძემდებელია. გაბაშვილმა შეითვისა რუსული რეალიზმი, მისთვის ახლო იყო რუსი პერედვიჟნიკების იდეალები, რაც კარგად ჩანს მის რეალისტურ მხატვრობაში. ასევე, ის არის პირველი მხატვარი ქართული ხელოვნების ისტორიაში, ვინც სიმბოლისტური ნამუშევრები შექმნა. 

Atinati · აგვისტო 20, 2026

ფირუზისფერი ცის ქვეშ...

ქართული პრიმიტივიზმი უმთავრესად ებმის ნიკო ფიროსმანაშვილის სახელს, თუმცა მისი მხატვრული ფენომენი იმდენად მაღალ ფერწრულ ტრადიციებს მიემართება, რომ რთულია ხელოვანის მხოლოდ ამ სტილურ განსაზღვრებაში მოქცევა. ფიროსმანის მოუხელთებელად დიადი ხელოვნება ზოგად ფერწერულ გენიას გულისხმობს, ანუ მისი ხატოვანება პრიმიტივისტულ-ნაივურ ძიებებს რამდენადმე ცდება; ეს ის შემთხვევაა, როცა გენიოსი თავისი წესებით ქმნიდა ატიპურ და განუმეორებელ სახვით ენას...